Demas Range (Ανταρκτική): οροσειρά με ελληνικό όνομα

Επαμεινώνδας Δημόπουλος-Δήμας (E.J. "Pete" Demas) και η πρώτη διέλευση του νοτίου πόλου

Στις αρχές του 20ού αιώνα, μέσα στον οργασμό της ανακάλυψης των τελευταίων εναπομεινάντων ανεξερεύνητων περιοχών της γης, ο Αμερικάνος Ναύαρχος Ρίτσαρντ Μπέρντ [εξερευνητής της ανταρκτικής, πιλότος του 1ου ΠΠ (info)], το 1933 ζήτησε τον νεαρό φοιτητή Επαμεινώνδα Τζέιμς Δήμα από το MIT, να τον ακολουθήσει στην δεύτερη αποστολή του στην Ανταρκτική, δίνοντας την υπόσχεση  στο πρόεδρο του πανεπιστημίου, ότι θα τον υποχρέωνε να πάρει μαζί και τα βιβλία του!

Ο Δήμας ήταν μηχανικός αεροσκαφών στο πνεύμα του Λίντμπεργκ, γεννημένος στην στην Ελλάδα (Κόρινθο), έφυγε με τους γονείς του στην Αμερική σε πολύ μικρή ηλικία.

Το περιοδικό Tech του ΜΙΤ έγραψε για τον  νεαρό φοιτητή με τα σκούρα μαλλιά και το διεισδυτικό βλέμμα σε ένα πρωτοσέλιδο άρθρο στις 28 Νοεμβρίου 1932 ότι σπούδαζε αεροναυπηγική και είχε ήδη μεγάλη εμπειρία έχοντας δουλέψει στο Χουβερ (Hoover Field), πρώτο αεροδρόμιο της Ουάσινγκτον

Ο Δήμας, πολυμήχανος και επίμονος άνθρωπος, είναι 28 χρονών όταν προστίθεται στη αποστολή του Μπέρντ, μαζί με τους άλλους πενήντα πέντε άνδρες και ζει στην πολικό σταθμό Little America  (video) στην Ανταρκτική όπου τα ακραία φαινόμενα που καταπόνησαν ιδιαίτερα την αποστολή. Ο Δήμας εμφανίζεται στο ημερολόγιο του Μπερντ με καμένα τα χέρια από τον πάγο του μετάλλου των μηχανών. Η αποφασιστικότητα του ήταν ενίοτε απερίσκεπτη: διακινδύνευσε τη ζωή του για να σώσει έναν ελκυστήρα που ταλαντεύονταν στην άκρη μιας βαθιάς ρωγμής ενός παγετώνα. Εργάστηκε για μήνες στην αναμόρφωση του εξοπλισμού μαζί με άλλα τρία άτομα σε ένα  παγωμένο ετοιμόρροπο μικρό γκαράζ του σταθμού, γράφει ο Byrd στο ημερολόγιο της αποστολής.

Ο Δήμας όμως είχε και μια ιδιαίτερη σχέση με τον Μπερντ, σώζοντάς του τη ζωή σε μια μεγάλη νύχτα του χειμώνα του 1934. Ο Μπέρντ ευρισκόμενος στη Βάση Advance στα ενδότερα της Ανταρκτικής (πάνω από 100 μίλια από την βάση Little America), για τη διεξαγωγή μετεωρολογικών παρατηρήσεων, έπαθε  δηλητηρίαση από τις αναθυμιάσεις της θέρμανσής. Η κατάστασή του επιδεινώνονταν αργά από το Μάιο μέχρι τα τέλη Ιουλίου, ώσπου αυτό άρχισε να γίνεται αισθητά φανερό στην επικοινωνία με τα μέλη της αποστολής τόσο που οι άνδρες του οργάνωσαν αποστολή στη παγωμένη έρημο για να τον σώσουν. Τρεις προσπάθειες απέβησαν άκαρπες, εξ αιτίας των βλαβών στους κινητήρες που σταματούσαν από τους πολικούς τυφώνες και τις καταιγίδες, μέχρι που ο Δήμας με δύο άλλους άνδρες να καταφέρει ηρωικά να φτάσει στον Μπερντ που μπορούσε μετά βίας πλέον να σταθεί. 

Η αποστολή επέστρεψε στην Αμερική στις αρχές του 1935, όταν ο Μπερντ έγινε καλά Ο Δήμας δεν επέστρεψε ποτέ στα μαθήματά του στο MIT. Δούλευε για την εταιρεία αεροσκαφών Douglas Aircraft Company στη Σάντα Μόνικα, στην Καλιφόρνια. Το ΜΙΤ έγραψε το όνομά του στο μητρώο τελειοφοίτων του 1940.  Το 1945 κατοχύρωσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για πλάστιγγες βαρέων οχημάτων. Πέθανε στις 17 Νοεμβρίου, 1979 στο Los Angeles County.

Ο ναύαρχος Μπέρντ εκτός των ποικίλων αποτελεσμάτων της εξερεύνησης [πρώτη αεροπορική διέλευση από τον νότιο πόλο συν τοις άλλοις (video)(video)] στις διάρκεια των πέντε αποστολών, άφησε στην ανταρκτική δύο ονόματα σαν παρακαταθήκη των αποστολών του στην Ανταρκτική, βαφτίζοντας αντίστοιχα γεωγραφικά τοπωνύμια, ένα με το όνομά της γυναίκας του (Marie Byrd Land) και ένα δεύτερο  …με αυτό του Δήμα (Demas Range: οροσειρά Δήμα (info) στην περιοχή Marie Byrd Land)!

περιοχή Marie Byrd Land

Ναύαρχος Richard Byrd οδήγησε την πρώτη αποστολή στην Ανταρκτική όπου χρησιμοποιήθηκαν αεροπλάνα. Byrd ήταν η πρώτος που πέταξε πάνω από το Νότιο Πόλο, κάνοντας ένα ταξίδι λίγων ωρών ενώ για την ίδια αποστολή οι Scott και Amundsen έκαναν μερικούς μήνες. Ο Byrd ήταν ο πρώτος άνθρωπος που είδε τον πόλο μετά τον Scott, αλλά από ψηλά ρίχνοντας δυο σακούλες με την αμερικανική σημαία. Ο Byrd προσπάθησε επίσης να κάνει το ίδιο με ελικόπτερο, αλλά συνετρίβη λίγο μετά την απογείωση. Στην βάση Little America, ίδρυσε την πρώτη ραδιοφωνική μετάδοση από την Ανταρκτική, κάνοντας τακτικές εκπομπές που ακούγονταν από ραδιοφωνικούς σταθμούς στις Ηνωμένες Πολιτείες, πάνω 17.700 χιλιόμετρα μακριά που ακολουθούσαν την καμπυλότητα της γης.

O Δήμας υπήρξε μια από τις μοναδικές "ελληνικές" συμμετοχές στην εξερεύνηση των αρκτικών περιοχών. Προτού πεθάνει, προσέφερε το προσωπικό του αρχείο στην Ελλάδα. Με πλούσιο πρωτότυπο υλικό (έντυπο και κινηματογραφικό) από τις αποστολές του στην Ανταρκτική. 

Η παρακαταθήκη του είναι σήμερα μερικά σκορπισμένα παλιόκουτα που σέρνονται στα πατώματα του Ναυτικού Μουσείου στον Πειραιά, λοιδορώντας την μνήμη και την κληρονομιά του, την αγάπη για την πατρίδα του αλλά αγνοώντας και την συμβολή του στην ιστορία της επιστήμης της γεωγραφίας.


συναφείς αναρτήσεις στο blog
http://geo-s.blogspot.com/2009/03/blog-post_27.html
http://geo-s.blogspot.com/2009/01/blog-post_22.html

η μυρωδιά του διαστήματος (Space Smell)

Αυτό που δεν θα μπορέσει ποτέ ένας κοινός άνθρωπος.

Σε μια από τις διαστημικές αποστολές αστροναύτης που μόλις προσκολλήθηκε με το διαστημικό λεωφορείο πηγαίνοντας να περάσει από το σημείο σύνδεσης (κυλινδρικός άνοιγμα) στον διαστημικό σταθμό, άκουσε τη συνάδελφό που τον περίμενε στην πλευρά του σταθμού, του να του επισείει την προσοχή στην ιδιαιτερότητα της στιγμής. Του είπε να προσέξει διότι σ' αυτό το σημείο μπορεί να μυρίσει το διάστημα (η μόνωση των τοιχωμάτων του διαδρόμου είναι  λεπτή)!  

Μυρίζει όντως το διάστημα κάτι;

Το σύμπαν λοιπόν μυρίζει σαν τη μυρωδιά του ζεστού μετάλλου στο ράλι Ακρόπολις, αναθυμιάσεις πετρελαίου και μπάρμπεκιου μαζί. Ο λόγος: ο θάνατος των αστεριών. Τα παράγωγα αυτής της συνεχούς και ατέλειωτης καύσης είναι δύσοσμες ενώσεις (πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες). Αυτές οι ενώσεις φαίνεται να αποτελούν το «κενό σύμπαν» λέει ο Louis Allamandola, (ιδρυτής και διευθυντής του Astrophysics and Astrochemistry Εργαστηρίου στη NASA Ames Research Center ). Οι ίδιες ενώσεις είναι που επιπλέουν γύρω από το κάθε τι που υπάρχει στο κενό, μετεωρίτες κομήτες, διαστημική σκόνη. Αυτοί οι ίδιοι υδρογονάνθρακες είναι η βάση για τις πρώτες μορφές ζωής στη Γη. Πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες βρίσκονται στο πετρέλαιο και στα τρόφιμά μας.

Η ιδέα μιας παρθένου, αρχέγονης μυρωδιάς του διαστήματος δεν ισχύει. Όταν οι αστροναύτες βγαίνουν έξω από τον σταθμό, διαστημικά σωματίδια προσκολλώνται στο εξωτερικό μέρος της στολής τους με αποτέλεσμα αυτοι, συχνά να αναφέρουν ότι μυρίζουν "καμένη μπριζόλα», μετά από τις εξόδους.  

Η μυρωδιά του διαστήματος είναι ένα πραγματικό γεγονός, ώστε η NASA πριν λίγο καιρό, να έρθει σε επαφή με τον κατασκευαστή αρωμάτων Steven Pearce  για να αναπλάσει τη μυρωδιά του διαστήματος για τις ασκήσεις προσομοίωσης των αστροναυτών στη γη. Ο τελευταίος δήλωσε επίσης ότι κατασκεύασε την μυρωδιά του φεγγαριού, όπου οι αστροναύτες μετέφεραν ότι μύριζε σαν μπαρούτι!

Ο Allamandola λέει ότι το ηλιακό μας σύστημα έχει ιδιαίτερα διαπεραστικά έντονη, μυρωδια διότι είναι πλούσιο σε άνθρακα και χαμηλή περιεκτικότητα σε οξυγόνο, όπως ακριβώς αν αναπνέαμε βαθιά τον μαύρο καπνό της εξάτμισης ενός αυτοκινήτου.

Τα πλούσια σε οξυγόνο ωστόσο, αστέρια, έχουν άρωμα που θυμίζει τη μυρωδιά θράκας με κάρβουνα. Εκτός του γαλαξία μας, οι μυρωδιές μπορεί να γίνουν πραγματικά ενδιαφέρουσες. Στο σκοτάδι του σύμπαντος, τα μοριακά νέφη είναι γεμάτα μικροσκοπικά σωματίδια σκόνης και φιλοξενούν μια  δέσμη οσμών, από τα κύματα γλυκιάς ζάχαρης ως τη μυρωδιά σάπιου αυγού του θείου.

Τι μύρισε τελικά ο αστροναύτης;
Ο αστροναύτης της αρχής της ιστορίας μας, ακούγοντας την προτροπή της συναδέλφου του, βράδυνε, ενέτεινε την προσοχή του και μετά από μια βαθιά ανάσα είπε: μυρίζει «καμένο μπισκότο».

πηγή http://www.popsci.com/

έφτασε...

...η αρχή της τελικής κατάρρευσης;

 μια κατάρρευση που δεν θα κλείσει αλίμονο, τα ΑΤΜ

αλλά θα καταποντίσει την αξιοπρέπεια των Ελλήνων

...
ούτε από τους εντός 

ούτε από τους εκτός πια 

φαίνεται κάποια φωνή, μπορεί να μας κινητοποιήσει

σε λίγο θα παραστούμε στο θεατρικό με συνέχειες, της αποσύνθεση μας 

αφού αποδομήθηκε συστηματικά κάθε αξία 

αφού κατεδαφίστηκαν με προσοχή όλα τα οχυρά 
δια της αθρόας εισροής εύκολων πόρων

τώρα τα τείχη της πόλης είναι ικανά μόνο να μας κάνουν να αναμένουμε  πενόμενοι 

...

εκτός και αν, εκτός, 

κάτι άλλο συμβεί πιο μεγάλο, πιο γενικό 

και ανακόψει τον επι μέρους επερχομενο ελληνικό όλεθρο
δια της λήθης και αυτό
...
και αν έτσι συμβεί
τότε θα θυμηθούμε, ότι η παιδεία των Ελλήνων
 είναι το μόνο ισχυρό κονίαμα
που οικοδόμησε ψηλά κάστρα;

(video)

Yanni - Πετρολούκας Χαλκιάς

Γιάννης (Yanni) Prelude & Nostalgia

δεν μπόρεσα να τον αντέξω ποτέ, είναι τόσο λάϊτ...

και όμως και όμως

είναι πολύ όμορφο και τόσο βαθιά ελληνικό

που κοντεύει να εκραγεί η οθόνη 

ακούστε το (ειδικά τα παραδοσιακά μέρη) 

(video) 

Ο Γιάννης Χρυσομάλλης (Yanni) συνθέτης, αυτοδίδακτος πιανίστας (γεννήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 1954 στη Καλαμάτα). Στα 14 του υπήρξε μέλος της ελληνικής εθνικής ομάδας κολύμβησης εφήβων, κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ κολύμβησης, στα 50 μέτρα ελεύθερο. Το 1972 πήγε στην Νέα Υόρκη για να σπουδάσει Ψυχολογίας (Παν/μο Μινεσότα) παίζοντας παράλληλα πιάνο για το συγκρότημα Chameleon. Ή συνέχεια ήταν ενδιαφέρουσα στην πλευρά της μουσικής βιομηχανίας. Πούλησε πάνω από 20 εκατομμύρια αντίτυπα και έχει πάρει πάνω από 35 πλατινένιους και χρυσούς δίσκους. (...απο τα καλά δειγματα video)

η μουσική όμως έχει κι' άλλους... 

άμεσα αυθεντικούς

ένας από τους τελευταίους, ο Πετρολούκας Χαλκιάς

που αυτοσχεδιάζει μέσα από την καρδιά ολόκληρης της ελληνικής παράδοσης 

 λες κι' ήταν παρών εκεί για χιλιετίες

(video1) (video2) 

Ο Πέτρος Πετρολούκας) Χαλκιάς είναι κλαρινετιστας, από γνωστή οικογένεια (Χαλκιάδες) μουσικών παραδοσιακης μουσικής. Γεννήθηκε στο Δελβινάκι (Ήπειρος) το 1934. Επαιξε κλαρίνο από μικρός. Το 1960 φεύγει στην Αμερική όπου συν τοις άλλοις έρχεται σε επαφή με την τζαζ. Σήμερα ζει στην Ελλάδα. 

το παλαιότερο Αντίγραφο της Τζοκόντα (Early Mona Lisa copy)

"νέο" αντίγραφο της Τζοκόντα αλλά όχι ένα ακόμα 

 

Οι επιστήμονες έχουν βρει το παλαιότερο αντίγραφο της Τζοκόντα. Φαινεται ότι έγινε από κάποιο μαθητευόμενο στο εργαστήρι του Ντα Βίντσι, ταυτόχρονα ή λίγο μετά την αρχική ζωγραφιά. Ο πίνακας αυτός έφτασε στην Ισπανία το 1666, για τη συλλογή του Real Alcazar. Μέχρι τώρα θεωρήθηκε ότι είναι ένα από τα πολλά αντίγραφα του κλασικού έργου. Κανείς δεν ήξερε ποιος το έκανε. Οι ειδικοί έλεγαν ότι έγινε κατά το πρώτο τρίμηνο του 16ου  αιώνα.

Η έκπληξη ήρθε πέρυσι, όταν, κατά τη διαδικασία  αποκατάστασης, οι ερευνητές του Μουσείου του Prado διαπίστωσαν ότι αυτό δεν ήταν ένα τυχαίο αντίγραφο, αλλά το πρώτο γνωστό αντίγραφο, εξαιρετικής σημασίας.

Οι συντηρητές εργαζόμενοι στο αντίγραφο ανακάλυψαν ότι κάτω από τα σκοτεινά στρώματα του φόντου της Μόνα Λίζα κρύβονταν ένα τοπίο σχεδόν πανομοιότυπο με το υπόβαθρο του πίνακα του Λεονάρδο. Οι υπέρυθρες λήψεις αύξησαν  ακόμη περισσότερο την έκπληξη το τοπίο του υποβάθρου ήταν πράγματι σχεδόν ίδιο πράγμα που σήμαινε ότι δουλεύτηκε μαζί με τον  Λεονάρδο.

Η διαδικασία αποκατάστασης διήρκησε αρκετούς μήνες, καθώς οι ειδικοί έπρεπε να αφαιρέσουν το παχύ στρώμα βερνικιού που σκιάζε τον πίνακα. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό γεγονός που πιθανά δρομολογεί ανάλογες εργασίες αποκατάστασης και στη μεγάλη αδερφή του Λούβρου, την οποία γνωρίζουμε όχι στην αρχική της εκδοχή αφού εργασίες αποκατάστασης σ' αυτό τον βαθμό δεν έχουν γίνει και η ανάλογες στο αντιγράφω του Prado έδωσαν ένα σχεδόν "νέο πινακα".

Μιλώντας σε συνέδριο στο National Gallery (Λονδίνο), η ερευνήτρια του  Prado, Ana González Mozo είπε ότι η ανάλυσή απέδειξε ότι το αντίγραφο έγινε στο εργαστήριο του Λεονάρντο από έναν από τους μαθητές του. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι έγινε από τον Ανδρέα Salai, ή τον Francesco Melzi.

Ο αρχικός πίνακας είναι ζωγραφισμένος σε ξύλο 77Χ53 εκατοστά. Το αντίγραφο είναι ζωγραφισμένο επίσης σε ξύλο 76Χ57εκατοστών. Σύμφωνα με το Prado, αρκετές ακτινολογικές και φωτογραφικές μελέτες έχουν κάνει και άλλες νέες διαπιστώσεις που μπορούν να αλλάξουν την ανάλυση για τον πίνακα και πως αυτός ζωγραφίστηκε. Η εργασία αποκατάστασης αναμένεται να ολοκληρωθεί τον επόμενο Μάρτιο και θα μεταφερθεί στο Λούβρο για να εκτεθεί για ένα διάστημα μαζί με το αρχικό έργο του Ντα Βίτσι.

συναφείς δημοσιεύσεις: http://geo-s.blogspot.com/2009/03/1.html